Maltepe’nin akşamüstü saatlerinde yoğunlaşan karayolu trafiği, korna sesleri ve sanayi atölyelerinden yükselen metalik uğultular, Helin (20) için günün dinlenme vaktinin değil, en zorlu mesaisinin başlangıcıydı. Biyomedikal cihaz teknolojisi bölümünde okuyan genç kız, sabah erken saatlerde Pendik’teki daracık kiralık evlerinden çıkıp katıldığı devre analizi ve tıbbi elektronik laboratuvarı derslerinden çıkar çıkmaz, üzerindeki beyaz önlüğü çantasına sığdırmaya çalışarak soluğu bu gürültülü teknik servis binasında alıyordu. İki küçük kardeşinin kışlık okul ihtiyaçlarına yetişebilmek ve geçirdiği ameliyat sonrası çalışamayan babasının yükünü omuzlayabilmek için, öğleden sonra saat üçten akşam dokuz buçuğa kadar burada servis sekreteri ve kalibrasyon takip sorumlusu olarak çalışmak zorundaydı.
Ofis, aşağıda çalışan test cihazlarının ve lehim havya istasyonlarının çıkardığı kesintisiz uğultuyla sarsılan, duvarları hastane cihazı şemaları, kalibrasyon etiketleri ve ağır lehim pastası kokusuyla dolu havasız bir mekandı. Helin’in masası, doğrudan atölyeye bakan sürgülü cam bölmenin hemen önündeydi ve kapı her açıldığında içeri dolan keskin kimyasal ve soğuk hava akımı boğazını yakıyordu.
Bugün atölyede tam anlamıyla bir evrak krizi yaşanıyordu. Anadolu yakasındaki büyük bir şehir hastanesinin yoğun bakım ünitesine teslim edilecek olan solunum cihazlarının ve hasta başı monitörlerinin teknik muayene raporları, seri numaraları ve Sağlık Bakanlığı takip kayıtları birbirine karışmıştı. Teknik servis müdürü Cevdet Bey, elindeki arızalı devre kartını masaya fırlatırken sinirden kızarmış bir yüzle bağırdı:
“Helin Hanım, o cihazların uluslararası kalibrasyon sertifika kodlarıyla hastane teslim tutanaklarını tek tek düzeltip gece yarısı biyomedikal müdürlüğünün sistemine girmezsen yarın sabah teslimat reddedilir! Hastaneye kesilecek gecikme cezasını senin maaşın bile karşılamaz!”
Helin, ekrandaki binlerce satırlık seri numarası tablolarını kontrol ederken, bir yandan da telefonla arayıp cihazlarının tamir durumunu soran sabırsız hastane teknisyenlerini ve kargo görevlilerini idare etmeye çalışıyordu. Sabahlardan beri okulda ayakta laboratuvar çalışması yapmaktan sızlayan beline keskin bir ağrı saplanmış, klavyenin tuşlarına basan parmakları yorgunluktan titremeye başlamıştı. Akşam saatlerine doğru atölyedeki merkezi ısıtma kapatılınca ofis hızla buz kesmeye başlamış, Helin omuzlarına kalın bir yün hırka atmak zorunda kalmıştı. Öğle yemeği yemeye fırsat bulamadığı için çekmecesinde sakladığı birkaç bayat bisküviyi soğuk suyla yutarak açlığını bastırmaya çalışıyordu.
Asıl zorluk ise mesai bittiğinde başlayacaktı. Saat onu geçe binanın dik demir merdivenlerinden inip Maltepe’nin soğuk akşam ayazına çıktığında, önünde metro istasyonuna kadar yürüyeceği karanlık bir ara sokak ve ardından Pendik’e kadar sürecek uzun bir toplu taşıma çilesi vardı. Sokak lambalarının titrek ışığı altında hızlı adımlarla yürürken denizden esen sert rüzgar yüzünü yaksa da, o bir gün kendi biyomedikal tasarım laboratuvarını kuracağı hayaline sımsıkı sarılarak karanlığın içinde yoluna devam etti.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.