Şile’nin kasım ayının sonlarına doğru Karadeniz’in açıklarından sökün edip gelen o vahşi, acımasız ve buz kesen poyraz fırtınası, Kumbaba’nın dik kayalıklarını döverken sahil binalarının ahşap pencerelerini zangır zangır titretirdi. Hande (21), deniz ulaştırma işletme mühendisliği bölümü ikinci sınıf öğrencisiydi; sabah erkenden Ümraniye’deki daracık aile evinden çıkıp saatlerce süren otobüs yolculuğuyla ilçedeki meslek yüksekokuluna ulaşıyor, dersleri biter bitmez soluğu deniz kenarındaki bu taş binanın ofisinde alıyordu. Kronik astım hastası olan annesinin ilaç ve oksijen tüpü masraflarına omuz verebilmek ve kendi okul projesi çizim harcamalarını denkleştirebilmek için, öğleden sonra saat ikiden akşam sekiz buçuğa kadar burada seyir sekreteri ve kılavuzluk kayıt sorumlusu olarak ter döküyordu.
Ofis, modern denizcilik merkezlerinin o sıcak ve lüks lobilerinden çok uzaktı; yüksek tavanlı, duvarlarında eski Karadeniz seyir haritaları, kılavuz kaptan rota çizelgeleri ve acil durum telsiz loglarıyla dolu, kış aylarında denizin nemini ve rüzgarını doğrudan içeri çeken buz gibi bir mekandı. Hande’nin masası, doğrudan Karadeniz’in azgın dalgalarına bakan ama contaları tamamen çürüdüğü için fırtınanın uğultusunu ve ıslak soğuğunu içeri taşıyan eski demir çerçeveli pencerenin hemen önündeydi.
Bugün bölgede patlak veren şiddetli bir Karadeniz fırtınası yüzünden Şile açıklarında demirlemek zorunda kalan uluslararası kargo gemilerinin acil rota onayları, kılavuz kaptan görevlendirme belgeleri ve meteorolojik uyarı raporları birbirine girmişti. Ofisin sert mizaçlı ve telaşlı müdürü İsmet Bey, elindeki sırılsıklam olmuş telsiz dökümünü masaya sertçe fırlatırken öfkeyle bağırdı:
“Hande Hanım, o yabancı bayraklı gemilerin fırtına acil tahliye onaylarını ve sahil güvenlik geçiş rotalarını saat beşe kadar denizcilik genel müdürlüğü portalına işlemezseniz, büyük bir deniz kazası raporu düzenlenir! Şirketin uğrayacağı maddi ve hukuki zararı senin stajyer maaşından keseriz, hatayı derhal çözün!”
Hande, ekrandaki sonsuz denizcilik veri satırlarına bakarken sabahlardan beri kampüste ayakta ders dinlemekten sızlayan sırtındaki ağrıyı unutmaya çalışıyordu. Binanın eski döküm sobası sadece odanın ortasını biraz ısıtıyor, masasının bulunduğu cam kenarı ise adeta dışarıdaki denizin soğuğunu doğrudan içeri taşıyordu. Sabah evden çıkarken kahve içmeye bile vakti olmamıştı; çantasının kenarında bulduğu kuru simidi, termosundan doldurduğu soğumuş ıhlamurla geçiştirmeye çalışıyordu.
Genç kızın içini asıl acıtan şey, kendi elleriyle okyanus ötesi gemi rotaları tasarlayıp denizcilik sektöründe uluslararası bir uzlaşma zabiti olmayı hayal ederken, sahil kenarındaki soğuk bir büroda başkalarının fırtına krizlerinin evrak yükü altında gençliğini tüketiyor olmasıydı. Saat dokuzu geçe büronun demir kapısını kilitleyip karanlık ve fırtınalı Şile sokaklarından son otobüs durağına doğru yürürken, Karadeniz’in dalgaları fenerin etrafını dövüyor, ama o çantasındaki seyir notlarına sımsıkı sarılarak kendi kaptanlık hayallerine doğru yol alacağı günlerin inancıyla adımlarını hızlandırıyordu.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.