Sancaktepe’nin kasım ayının ortalarına doğru Kuzey Marmara Otoyolu’ndan sökün edip gelen o keskin, acımasız ve dondurucu ayazı, geniş sanayi caddelerinde insanı iliklerine kadar titizlikle dondururdu. Demet (22), endüstri mühendisliği bölümü son sınıf öğrencisiydi; sabah erken saatlerde Kartal’daki daracık aile evinden çıkıp iki otobüs aktarmasıyla ulaştığı kampüsteki fabrika yönetimi ve iş etüdü laboratuvarı dersleri biter bitmez, çalışma botlarını giyip koşturarak bu sanayi bölgesindeki büronun yolunu tutuyordu. Geçirdiği iş kazası sonrası çalışamayan babasının fizik tedavi masraflarını karşılayabilmek ve kendi bitirme tezi simülasyon programlarının lisans ücretini denkleştirebilmek için, öğleden sonra saat üçten akşam dokuz buçuğa kadar burada üretim sekreteri ve sevkiyat irsaliye sorumlusu olarak çalışıyordu.
Ofis, dışarıdaki dev freze makinelerinin çıkardığı kesintisiz sarsıntıyı ve gürültüyü doğrudan içine alan, duvarları metal kalıp şemaları, talaşlı imalat planları ve gümrük faturalarıyla dolu, havasız ve basık bir mekandı. Demet’in masası, doğrudan merdiven boşluğuna açılan ağır demir kapının hemen yanındaydı; kapı her açıldığında içeri dolan dışarının buz gibi havası genç kızın sırtına bıçak gibi saplanıyordu.
Bugün atölyede tam anlamıyla bir üretim ve tedarik krizi yaşanıyordu. Otomotiv ana sanayi için acilen üretilip Kocaeli’ndeki fabrikaya tırlarla gönderilmesi gereken özel çelik mil kalıplarının gümrük uygunluk belgeleri, hammadde sertifikaları ve kalite kontrol raporları, ana bilgisayarın ani bir voltaj dalgalanmasıyla çökmesi sonucu birbirine girmişti. Atölyenin sert mizaçlı ve öfkeli sahibi Rıza Bey, elindeki yağlı kalemle masaya hafifçe vurarak sinirli bir ses tonuyla bağırdı:
“Demet Hanım, o çelik parçaların ısıl işlem raporlarıyla sevkiyat irsaliyelerini saat beşe kadar lojistik otomasyonuna girip ana fabrikanın kalite departmanına onaylatmazsanız, bütün hat durur! Fabrika üretimi durdurursa şirketin zararını senin stajyer maaşından keseriz, hatayı derhal çözün!”
Demet, ekrandaki sonsuz Excel veri satırlarına bakarken gözlerinin karardığını hissetti. Binanın kaloriferleri yine yanmıyordu ve masasının altındaki cılız elektrikli ısıtıcı soğuğu kırmaya yetmiyordu; parmak uçları soğuktan uyuşmuştu. Sabah evden çıkarken kahve içmeye bile vakti olmamıştı; çantasının kenarında bulduğu kuru ekmek parçasını ılık suyla yutarak karnını doyurmaya çalışıyordu.
Genç kızın içini asıl acıtan şey, kendi elleriyle modern fabrika otomasyon sistemleri tasarlayıp geleceğe yön vermeyi hayal ederken, bu tozlu ve soğuk sanayi bürosunda başkalarının ticaret kavgalarının evrak yükü altında tükenmek zorunda kalmasıydı. Saat dokuzu geçe atölyenin demir kapısını kilitleyip karanlık sanayi sokaklarından otobüs durağına doğru yürürken, rüzgar paltosunun yakasından içeri doluyor, ama o çantasındaki endüstri mühendisliği notlarına sımsıkı sarılarak geleceğini kendi elleriyle kuracağı günlerin hayaline tutunmaya devam ediyordu.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.