Üsküdar’ın kasım ayının ortalarına doğru boğazdan yükselen rüzgarla birleşen serin ikindi havası, tepelere doğru tırmandıkça yerini insanın iliklerine işleyen keskin bir ayaza bırakırdı. Ebrar (21), gazetecilik ve medya iletişimi bölümünde üçüncü sınıf öğrencisiydi; sabahın ilk ışıklarında girdiği medya etiği ve radyo programcılığı derslerinden çıkar çıkmaz, elindeki ses kayıt cihazını ve kalın not defterini sırt çantasına tıkıştırıp koşturarak bu eski köşkün yolunu tutuyordu. Ataşehir’in arka mahallelerindeki rutubetli bir bodrum katında yaşayan emekli ve kalp hastası dedesinin bakım masraflarına destek olabilmek ve kendi okul harçlığını çıkarabilmek için, öğleden sonra saat ikiden akşam sekiz buçuğa kadar burada yayın sekreteri ve reklam takip sorumlusu olarak ter döküyordu.
Ofis, dışarıdan bakıldığında sanat ve müzik dolu huzurlu bir yuva gibi görünse de içerisi yıllanmış makara bantları, sararmış yayın akışı defterleri ve eski elektronik cihazların yaydığı ağır toz ve yanık kablo kokusuyla dolu, tavanı eğimli ve buz gibi bir mekandı. Ebrar’ın masası, doğrudan boğaz rüzgarını karşılayan eski ahşap çatı penceresinin hemen altındaydı; rüzgar estikçe pencere aralıklarından içeri sızan keskin soğuk genç kızın omuzlarına işliyordu.
Bugün okuldan çıktıktan sonra büroya ayak bastığı anda, içerideki paniğin her zamankinden büyük olduğunu fark etti. Canlı yayınlanacak özel bir kültür-sanat kuşağının sponsorluk sözleşmeleri, RTÜK denetim bildirimleri ve reklam kuşaklarının saniye bazlı yayın listeleri birbirine girmişti. İstasyonun titiz ve asabi yayın yönetmeni Muzaffer Bey, elindeki karışık yayın çizelgesini masaya sertçe bırakırken öfkeyle söylendi:
“Ebrar Hanım, o sponsor firmaların vergi levhası numaralarıyla reklam spotu sürelerini eşleştirip ana kumanda odasının dijital sistemine saat beşe kadar yüklemezsen akşamki canlı yayın kuşağı patlar! Radyonun bütün aylık geliri bu anlaşmalara bağlı, tek bir saniye hatası bile hepimizi yakar!”
Ebrar, bir yandan sabah derste ince metinleri okumaktan yorulan gözlerini ovuşturuyor, bir yandan da tuşları sertleşmiş eski bilgisayar klavyesiyle yüzlerce satırlık yayın verisini tek tek sisteme işlemeye çalışıyordu. Tarihi köşkün eski kalorifer kazanı çatı katına kadar sıcak su basamadığı için ofiste sadece masanın altında duran cılız bir elektrikli ısıtıcı çalışıyor, o da yüksek eğimli ahşap tavanın soğuğunu kırmaya hiç yetmiyordu. Genç kızın soğuktan moraran parmakları sararmış klasörleri çevirirken kuruyup çatlıyor, sabah evden çıkarken çantasına attığı iki adet kuru simit parçasını ve termosundaki soğumuş ıhlamuru yudumlayarak gün boyu açlığını bastırmaya çalışıyordu.
Genç kızın içini asıl acıtan şey, kendi hayalindeki gibi mikrofonun başına geçip insanlara umut veren programlar hazırlamak yerine, soğuk bir çatı katında başkalarının ticari yayın belgelerinin karmaşası içinde kendi sağlığını ve gençliğini tüketmek zorunda kalmasıydı. Saat dokuzu geçe köşkün ağır ahşap kapısını kilitleyip ana caddedeki otobüs duraklarına doğru yokuş aşağı inerken, rüzgar paltosunun yakasından içeri doluyor, ama o çantasındaki medya notlarına sıkıca sarılarak ertesi günkü sınavın konularını zihninde tekrar etmeye devam ediyordu.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.