Çekmeköy’ün henüz şehre tam olarak teslim olmamış, etrafı çam ve meşe ağaçlarıyla çevrili serin sabah havası, Melis (23) için huzur değil, her gün yeniden başlayan bir yalıtılmışlık hissi veriyordu. Kadıköy’deki dar bütçeli kiralık evinden her sabah erken saatlerde kalkıp üst üste minibüs yolculukları yaparak bu orman kıyısındaki şantiyeye ulaşmak, onun için adeta bir maceraydı. Melis, iç mimarlık bölümünden yeni mezun olmuştu ancak sektördeki "deneyimsiz" etiketi yüzünden hiçbir büro onu mimar olarak işe almamış; en sonunda bu taşeron hafriyat firmasında "şantiye sekreteri ve evrak koordinatörü" olarak çalışmayı kabul etmek zorunda kalmıştı.
Ofis, konteynerden bozma iki katlı, dışarıdan gelen kamyon trafiğiyle sürekli sallanan prefabrik bir yapıydı. Pencerelerden dışarı bakıldığında devasa dozerler ve hafriyat kamyonları görünüyordu. Melis’in masası, sürekli çalan telefonlar ve şantiye şeflerinin getirdiği tozlu tulumlar arasında adeta kaybolmuştu.
Bugün günlerden perşembe ve şirketin belediyeye sunacağı imar uygunluk raporu için son gündü. Ancak bölgedeki altyapı çalışması sırasında ana internet kablosu kopmuş, ofisteki tüm dijital sistemler felç olmuştu.
“Melis Hanım, dijital sistemlerin çalışmaması bahane değil! O hafriyat sevk irsaliyelerini ve ruhsat fotokopilerini elle çoğaltıp saat ikiye kadar belediyeye elden yetiştirmezseniz, bu şantiye bu akşam mühürlenir!”* diye kükredi şantiye müdürü Tarık Bey, çamurlu çizmeleriyle içeri girerken.
Melis, bozulmuş fotokopi makinesinin başında toner tozu içinde kalmış bir halde, kağıt sıkışmalarını gidermeye çalışırken gözlerinden yorgunluk akıyordu. Prefabriğin ince duvarları dışarıdaki sağanak yağmurun sesini içeri uğultu şeklinde veriyor, içerideki tüp soba ise yetersiz kaldığı için oda hâlâ nemli ve soğuk bir koku barındırıyordu. Öğle yemeği için şantiyenin taşeron yemekhanesinden gelen yağlı bulgur pilavını ve ekmeği zorla yemişti.
Genç kızın asıl mücadelesi sadece o bozuk makineler veya baskı stresi değildi; hayallerindeki o yaratıcı, ışıltılı mimarlık dünyasından ne kadar uzak, çamurun ve betonun içinde bir hayat kurmaya çalıştığını fark ettikçe içindeki hevesin sınandığını hissediyordu. Akşam mesai bitip de şantiyenin projektörleri altında orman yoluna doğru yürürken, üzerindeki tozları silkeledi ve kendi kendine söz verdi: Bu şantiye masası, onun son durağı olmayacaktı.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.