Dolgun Dudaklı Esmer Güzeli Escort Leyla

Leyla’nın Tophane, Boğazkesen Caddesi ve Tomtom Kaptan Sokak’taki Çini ve Seramik Sanatı Mücadelesi

Nisan ayının başlarında Tophane’den Beyoğlu’na doğru tatlı tatlı tırmanan Bahar rüzgârı, Boğazkesen Caddesi’nin tarihi binalarının arasından süzülüp Tomtom Kaptan Sokak’ın dik taş basamaklarında ıslık çalarken; Leyla kucağındaki ağır şamotlu çamur kalıplarını, çini boyası kavanozlarını ve özel fırça takımlarını düşürmemek için yokuşu güçlükle tırmanıyordu. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Seramik ve Cam Tasarımı Bölümü son sınıf öğrencisi olan Leyla, İznik’in asırlık çinicilik geleneğinden İstanbul’a, Osmanlı çini sanatının kobalt mavisi ve turkuaz sır tekniklerini modern seramik heykellerle harmanlama hayaliyle gelmişti. Tophane’nin arka sokaklarında, tavanı nemden dökülen ve rüzgârda sallanan pencere çerçeveleri olan tek odalı eski bir çatı katında yaşıyor; akşamları Karaköy’deki eski bir çay ocağında çay dağıtıp bulaşık yıkayarak hem ev kirasını çıkarıyor hem de yüksek dereceli pişirim fırınları, kobalt ve kuvars boyaları için para biriktiriyordu.

O gün, hayatının en önemli akademik sınavı sayılan uluslararası bir çağdaş seramik sergisinin eser teslim günüydü. Tophane-i Amire Kültür ve Sanat Merkezi’nin tarihi kubbeli salonunda düzenlenecek "Toprağın Hafızası ve Boğaz’ın Mavisi" temalı sergi için aylardır uykusuz kalarak hazırladığı, elle şekillendirip sır altı tekniğiyle kobalt mavisi lale motifleri işlediği devasa "Tophane ve Dalgalar" çini panosunu jüriye ulaştırması gerekiyordu. Eğer eseri dereceye girerse hem İspanya’daki Valencia Seramik Sanatları Akademisi’nde iki yıllık burslu yüksek lisans imkânı kazanacak hem de altı aydır biriken hammadde borçlarını kapatabilecekti. Günlerdir fırın karşısında uykusuz kalmaktan göz pınarları kurumuş, kuvars tozu yüzünden elleri ve parmak boğumları çatlamıştı.

Ancak Tomtom Kaptan Sokak’ın en dik ve virajlı noktasında ilerlerken, yol kenarındaki binanın çatı oluklarını temizleyen işçilerin fırlattığı ağır bir ahşap kalas gürültüyle Leyla’nın hemen yanına düştü. Anlık bir panikle kenardaki taş duvara sıçrayan Leyla’nın ayağı, bahar yağmuruyla ıslanmış Arnavut kaldırımında kaydı. Sertçe yere kapaklanan genç kızın kucağındaki ahşap muhafaza kasası elinden fırlayarak merdiven köşesindeki demir kapı eşiğine çarptı. Kasadan fırlayan o narin pişmiş çini pano sert metale vurarak çatırdayarak üç parçaya bölündü; üzerindeki kobalt mavisi sırlar çatladı, haftalarca ilmek ilmek işlediği lale motifleri sokağın kenarındaki çamurlu su birikintisine saçıldı.

Leyla, dizlerindeki çiziklerin ve ellerine batan sivri seramik kırıklarının acısını hissetmeden, çamurlu suyun içinde dağılan çini parçalarına bakarak donakaldı. Haftalarca ter döktüğü uykusuz geceler, nasırlı elleri ve Valencia hayalleri saniyeler içinde o kirli suyun içinde yok olup gitmişti. Ağlamaktan göğsü sıkışan genç kız, Tophane’nin bu rüzgârlı ve taş yokuşlu sokağında ne kadar çaresiz kaldığını hissetti.

O sırada sokağın hemen başındaki eski bir restore ve seramik atölyesinden çıkan, Tophane’nin kırk yıllık emektar seramik ustası "Hasan Usta" gürültüyü duyup dışarı koştu. Leyla’nın çaresizce çini parçalarını toplamaya çalıştığını görünce onu kolundan tutup kaldırdı, omuzlarına çamur ve sır kokan önlüğünü örterek dumanı tüten kütük sobasının yandığı atölyesine götürdü.