Derin için İstanbul’un zorluğu ne rutubetli evlerdi ne de parasızlık. O, finans sektörünün devasa gökdelenleri arasında, modern dünyanın kurguladığı o sert ve acımasız çarkların içinde eziliyordu. Anadolu’nun küçük bir şehrinden dereceyle mezun olup Maslak’taki uluslararası bir yatırım şirketine stajyer olarak girdiğinde, hayallerine ulaştığını sanmıştı. Fakat cam kapıların ve ışıl ışıl plazaların ardında bambaşka bir gerçeklik vardı.
Haftanın altı günü, sabahın ilk ışıklarından gece yarılarına kadar çalışan Derin, Maslak’taki yüksek binaların gölgesinde gün yüzü görmüyordu. Şirketteki kıdemli çalışanların manipülasyonları, verilen imkansız hedefler ve her an işten çıkarılma baskısı onu günden güne yıpratıyordu. Kendi kimliğini, duygularını ve gençliğini o plazaların asansörlerinde bırakmış gibi hissediyordu. High-heels ayakkabıların ve şık ceketlerin arkasına sakladığı yorgunluk, geceleri eve döndüğünde büyük bir boşluğa dönüşüyordu.
Bir gece saat üçte, hazırladığı devasa bir projenin sunumu haksız bir şekilde üst yöneticisi tarafından kendi fikriymiş gibi sahiplenildiğinde Derin’in içindeki son bağ da koptu. Binanın 40. katındaki terasa çıktı. Büyükdere Caddesi’nden akan araba ışıkları aşağıda koca bir nehir gibi süzülüyordu. İstanbul, yukarıdan bakıldığında kusursuz ve büyüleyiciydi; ama içine girdiğinizde insanı yutan bir canavardı. O gece Derin, başkalarının kurallarıyla oynamak zorunda olmadığını anladı. Pes edip memleketine dönmek yerine, o soğuk cam duvarların arasında kendi sesini duyurmak için savaşmaya karar verdi.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.