Leyla’nın Gece Nöbeti

Sarıyer sahilinde banka oturmuş olan Leyla, Boğaz’ın akıntısına kapılıp giden kuru yaprakları izliyordu. Üzerindeki spor montu, sırt çantası ve elindeki kahvesiyle dışarıdan bakan kimse için İstanbul’daki milyonlarca üniversite öğrencisinden farklı değildi. Ancak hava karardığında, bu sakin ve gösterişsiz tablo tamamen kabuk değiştirecekti.

Anadolu’nun küçük bir kasabasından büyük umutlarla geldiği bu devasa şehir, yüksek ev kiraları ve tek başına ayakta kalmanın ezici yüküyle onu kısa sürede köşeye sıkıştırmıştı. Okulunu bitirmek ve geleceğini kurtarmak adına adım attığı bu yol; dışarıdan yargılaması çok kolay, fakat içeriden yaşaması müthiş bir irade ve soğukkanlılık gerektiren ağır bir sınava dönüşmüştü.

İki Farklı Rol, Tek Beden

Leyla’nın hayatı iki ayrı sahne gibi net çizgilerle ayrılmıştı. Gündüzleri fakülte kütüphanesinde saatlerce sessizce çalışan, kimseyle derin bağlar kurmayan o çekingen kız; gece çöktüğünde Fulya’daki küçük dairesinde hazırlanır, şık elbisesi ve kendinden emin duruşuyla şehrin ışıltılı hayatına dahil olurdu.

O gece Levent’teki lüks bir otelin suit dairesinde buluştuğu kişi, uluslararası bir şirketin üst düzey yöneticisiydi. Leyla bu işte zaman geçirdikçe çok önemli bir gerçeği kavramıştı: İnsanlar yüksek ücretler ödeyerek aslında sadece beden değil, yargılanmayacakları, rol yapmaktan yorulduklarında sığınabilecekleri geçici bir "dinlenme alanı" satın alıyorlardı. Dinlenilmek ve içini dökmek, çoğu zaman en büyük ihtiyaçtı.