Doğudan Kaçıp İstanbula Gelen Escort Dilşad

İstanbul Boğazı’nın hırçın kasım rüzgârı, Göksu Deresi’nin serin sularını dövüp asırlık söğüt ağaçlarının dallarını hışırdatırken, Anadoluhisarı’ndaki köklü lisenin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Dilşad, okul ceketinin üzerine giydiği lacivert kaşe kabanın düğmelerini sıkıca kapatıp sırtındaki ağır YKS hazırlık kitaplarıyla dolu çantayı düzeltti. Sınıf arkadaşlarının derenin kenarındaki kafelerde oturup sıcak salep içme davetlerini tebessümle geri çeviren genç kız, adımlarını dere kenarındaki XIX. yüzyıldan kalma iki katlı kargir bir taş binada yer alan uluslararası antika gemi planları ve Osmanlı tersane arşivleri acentesine doğru hızlandırdı.

Dilşad, sekiz ay önce babasını Beykoz paşabahçe açıklarında yürütülen bir iskele güçlendirme çalışması sırasında vincin çelik telinin kopmasıyla meydana gelen iş kazasında kaybettikten sonra ailesinin tüm geçim yükünü tek başına sırtlanmıştı. Tokatköy’ün dik ve yokuşlu sokaklarındaki eski kiralık dairenin kirasını ödemek, kronik astım hastası annesinin buhar cihazı masrafları ile ilkokula giden küçük kardeşinin okul harçlıklarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde Anadolu yakasının bu tarihi köşesinde akşam sekreteri ve antika pafta envanter tescil kayıt görevlisi olarak çalışıyordu.

Acentenin içi; eskitme kâğıt, asitsiz koruyucu solüsyonlar, XVIII. yüzyıl kalyon planları ve yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı kurumsal, şık ve yoğun bir mekândı. Dilşad’ın görevi; Londra, Lizbon ve Cenevre merkezli denizcilik tarihi enstitülerinden gelen antika çizimlere ait kâğıt asidite ve mürekkep korozyonu raporlarını sisteme girmek, Kültür Varlıklarını Koruma Kurulu onay dosyalarını klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak optik tarama sertifikalarını zimmet defterine kaydetmekti. Yüksek tempolu bu sekreterlik işinde saatlerce ekran karşısında katalog kodlarını doğrulamaktan gözleri kurur, şık görünmek zorunda olduğu topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv tüplerini ahşap raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Dilşad’ın en büyük arzusu ise İstanbul Teknik Üniversitesi Gemi İnşaatı ve Gemi Makineleri Mühendisliği Bölümü’nü kazanıp denizcilik tarihi ve gemi tasarımı üzerine uzmanlaşan bir mühendis olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmecede YKS Sayısal özet kartları ile Fizik ve Matematik ders föyleri hazır beklerdi. Bir yandan dahili telefon hatlarını bağlayıp kurye zimmetlerini onaylatırken, diğer yandan çekmecedeki türev, integral ve analitik geometri sorularını zihninden çözmeye çalışıyordu.

O akşam, Rahmi M. Koç Müzesi denizcilik özel sergisi için Lizbon’daki Uluslararası Kartografya Konseyi’ne gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Gemi Planları Akreditasyon Dosyası’nın taranması, kodlanması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir paftanın tespiti için Üsküdar sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Dilşad’ın omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ağır meşe kapısını kilitleyip Göksu otobüs duraklarına doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle Anadolu yakasının soğuk gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.