Melis, tiyatro ve oyunculuk sevdasıyla İstanbul’a gelmiş, konservatuvar sınavlarına hazırlanırken geçimini sağlamaya çalışan yirmi üç yaşında bir kızdı. Zeytinburnu’nun sanayi siteleriyle konut alanlarının kesiştiği, gün boyu kamyon seslerinin dinmediği eski bir binanın birinci katında yaşıyordu.
Onun zorluğu, hayalleriyle gerçeklerin çarpıştığı o acımasız kesişim noktasıydı. Gündüzleri tekstil atölyelerinde sipariş paketleme işinde çalışıyor, akşamları ise Kazlıçeşme sahilindeki boş parklarda, rüzgara karşı tiran tiratları ezberliyordu. Sesini tekstil makinelerinin gürültüsüne duyurmaya çalışmak, ciğerlerini tozlu atölye havasıyla doldururken sahneye çıkacağı günü hayal etmek onu günden güne tükenme noktasına getiriyordu.
En büyük kırılma anı, aylardır hazırlandığı audition (seçme) günü yaşandı. Seçmeye yetişmek için atölyeden erken çıkmak istediğinde usta başı yevmiyesini kesmekle tehdit etti. Cebindeki son parayla otobüse bindi ancak E-5 trafiği durma noktasına gelmişti. Zaman daralırken otobüsten inip yağmurun altında kilometrelerce koştu. Audition salonuna vardığında üstü başı çamur içinde, nefes nefeseydi; ancak kapıdaki görevli sıranın bittiğini ve içeri alınamayacağını söyledi. Melis, Kazlıçeşme sahilinde rayların hemen kenarına oturup trenlerin geçişini izledi. Şehir onun sesini kısmak için her şeyi yapıyordu ama Melis o sahil kayalıklarında son gücüyle tiradını tekrar etmeye başladı. İstanbul dinlemese de o anlatacaktı.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.